6e fietsdag 16 september

Alweer de laatste dag van van ons avontuur.

Nog even de verwikkelingen van gisteravond. Tijdens het schrijven van het verhaal van gisteren, word ik plotseling gebeld door Ton. Hij heeft een bloedneus, ligt op bed en het wil niet meer stoppen. Ik ren naar Johan voor de kamersleutel en tref Ton op bed aan. In de badkamer ligt het nodige bloed. Voorover zitten en een kwartiertje dichtknijpen. Maar na loslaten begint het weer. Nog een poging van een kwartier gedaan. Het lijkt gestopt, maar bij minste of geringste begint het weer. De dokterspost zit gelukkig naast ons hotel. Dirk, Ton en ik gaan daar naar toe. Nadat er 1 1/2 meter tampongaas in zijn neus gestopt is plus een infuus met wat medicijnen, is het over. Om kwart over negen kunnen wij drieën eindelijk aan tafel en de ongeruste ploeg weer gerust stellen. Toerleider MartinT krijgt de gele trui vanwege de organisatie en omdat hij in grootse vorm de Gletscherstrasse is opgereden.

Vanmorgen om half tien vertrekken we richting Innsbruck onder een strak blauwe lucht. In het dal is het die nacht behoorlijk afgekoeld en in de afdaling daalt de temperatuur tot 10 graden. In Oetz gaan we op de rotonde scherp rechts richting Kuthai, onze laatste beklimming van deze tocht. We zijn de beklimming nog maar net begonnen of er rijdt plotseling een autootje achter ons met een hoop kabaal en getoeter. Tot onze stomme verbazing blijken het de zonen van HansD en WillemV, Tim en Boy te zijn. Zij stonden ons bij de rotonde op te wachten om ons te kunnen verrassen. Dat is dus aardig gelukt. Gele truidrager Tinus is even Oetz ingegaan om bekenden de hand te schudden. Tim en Boy gaan weer naar beneden om ook hem te verrassen. Grote hilariteit dus tijdens de koffie.

De Kuthai heeft een wisselend verloop, soms makkelijke stukken van een paar procenten afgewisseld door gemene stukken boven de 10%. Ik begin de klim wat later omdat mijn achterband bij de koffie lek blijkt te zijn.

Onderweg worden we nog door Sinterklaas (Tim) getrakteerd met een koude waterstraal in onze nek. Ook moeten we om loslopende paarden heen laveren. Ze zijn speels en lopen een stukje met ons mee. Ongeschonden bereikt iedereen de top en daar hebben we de lunch in een heerlijk zonnetje. Voor Koos een speciaal (en emotioneel) moment want hij heeft besloten dat dit de laatste keer was dat hij met de volledige ploeg een week op pad gaat. Hij klimt nog steeds als een berggeit, dus hopelijk en misschien bedenkt hij zich nog.

In de afdaling worden weer nieuwe records gebroken. Wijb en Henk troeven Dirk af door 1 km harder dan hem naar beneden te rijden met “slechts” 98 km/u. In het Inntal blijkt het fietspad onverhard, dus we verkiezen de Bundesstrasse. In Innsbruck is het druk en om 14.45 uur arriveren we bij het Hilton. De fietsen worden meteen in de bus geladen en de champagne wordt ontkurkt. Om 6 uur trekken we Innsbruck in om op een terras wat te drinken en daarna gaan we naar een restaurant om te eten. Morgen vroeg op het vliegtuig van Transavia richting Amsterdam en is ons avontuur weer ten  einde.

De

Resultaten van vandaag op Garmin.

Dit zijn de foto’s.

Dit was mijn laatste bijdrage over onze reis door de Italiaanse, Zwitserse en Oostenrijkse Alpen.

Ton en Johan weer bedankt voor de geweldige begeleiding. WillemV bedankt voor het boeken van de reizen en voor de verzorging van de financiële afhandeling. HansD en MartinV hartelijk dank dat jullie onze fietsen in zo’n goede conditie gehouden hebben. Dirk en Wijb (en Boy) dank voor het uitzoeken van deze geweldige hotels. Tinus en Daan bedankt voor het uitzetten van de route . Daan we hebben je gemist, jammer dat je er niet bij was. Ik weet zeker dat je volgende keer weer van de partij zult zijn.

Groeten van alle mannen en tot morgen !!

5e fietsdag 15 september 2011

We zijn met 7 man pas 6 uur terug in het hotel. Deze 7 hebben de Gletscherstrasse beklommen: MartinV, Erick, MartinT, WillemS, Piet, Wijb en Bob.

Ik moest eerst met een heet bad weer bij de mensen komen voor ik wat weer kon intikken.

Vanmorgen in Naturno als ik wakker word, merk ik dat het de 5e dag is. Alleen mijn oogwimpers zijn niet pijnlijk. Uit ervaring van de vorige 3 edities weet ik dat na 20 minuten fietsen toch weer alles op zijn plek valt en dat je er dan weer tegenaan kan.

Bij het ontbijt wordt Jan door iedereen gefeliciteerd met zijn 50e verjaardag. Vanmiddag in Sölden is er een massage van een uur voor hem geregeld. Uiteraard hebben we een masseuse voor hem geregeld. Hij weet alleen niet dat ze 200 kilo weegt, 1 voortand heeft en een snor.

Om half negen scherp vertrekt het peloton richting Sölden. We nemen meteen het fietspad richting Merano. Dat is mooi asfalt en fietst heerlijk. De hindernis Merano moet geslecht worden. Het is een zeer drukke stad met heel veel autoverkeer. Ik heb de Garmin opdracht gegeven om via de noordkant van Merano af te snijden en de drukte te vermijden. We fietsen door hele kleine straatjes en sommige hebben veel weg van de Keuterberg. Ik heb 18% op mijn teller gezien. Gekraak en gesteun achter me, maar we komen zo vlot door Merano en bereiken de grote weg richting Passo Rombo (Timmelsjoch). Dit is een vervelende drukke weg die we 10 km moeten volgen. Aan de voet van de beklimming staat Johan met een racefiets klaar om 10 km met ons mee te klimmen tot de koffie. Er wordt lekker doorgereden en bij de koffie is een prachtig uitzichtpunt. Vandaar zien we Johan op een bankje zitten. Het klimmen gaat ten koste van zijn rug.

Na de koffie gaan we naar de top en ook de grens tussen Oostenrijk en Italië. In een 500 meter lange tunnel vlak voor de top is het lekker fris (13 graden). Iets onder de top gebruiken we de lunch en bespreken wie wel en niet nog steile Gletscherstrasse op rijdt.

Uiteindelijk zijn het de 7 bovengenoemden. De rest gaat rechtstreeks naar het hotel in Sölden. Dapper beginnen we met z’n zevenen aan de zwaarste beklimming van de tocht. Deze beklimming is cijfermatig nog net even zwaarder dan de Mortirolo. En dat blijkt ook, alleen is hij minder grillig dan de Mortirolo. Het stijgingspercentage blijft hier constant tussen de 12 en 14 % en kilometers lang. De klim is op papier 12 km en we besluiten om om de 3 km de rug te rechten en te hergroeperen. Aangezien ik de minste steile wand klimmer ben van het gezelschap, draag ik de rode lantaarn. Het landschap is magnifiek, alhoewel het behoorlijk wat concentratie vergt om de gang er in te houden. In tegenstelling tot vorige beklimmingen staan hier wel kilometerpaaltjes langs de weg met hoeveel je nog te gaan hebt. Ik tel langzaam af en reken uit dat ik het precies kan redden zonder om te vallen. Als ik echter met mijn laatste restje energie blij bij punt 0 aankom, zie ik MartinV zwaaien dat we nog een kilometer doorrijden naar een parkeerplaats die boven de 2800 meter ligt. Die kilometer is echter wel 16%. Ik schraap alle moed bij elkaar en maak gebruik van een oude wielrennerstruc. De laatste kilometer zigzag ik naar boven. Er is toch geen verkeer en zo houd ik de gang er in. Eenmaal boven is er de eeuwige roem. We worden door Ton en Johan op de film en foto gezet en kunnen we beginnen aan de afdaling. Doordat het zo steil is, moet er veel in de remmen geknepen worden. Bovendien is het behoorlijk fris geworden.

Verkleumd en als helden worden we in het hotel ontvangen door de rest van de ploeg. Jan ligt dan al op de massagetafel.

Vanavond eten we in het hotel en gaan we op gepaste wijze de verjaardag van Jan vieren.

Dit is het cijfermateriaal van de Garmin.

Meer foto’s vind je hier.

4e fietsdag 14 september 2011

Vandaag een relatief “makkelijk” programma. De rit gaat over 83 kilometer richting Naudruns (Naturno). Daarbij passeren we de 2718 meter hoge Stelvio. Na de 3 zware dagen is het lekker dat we waarschijnlijk wat eerder in het hotel zijn.

Het hotel blijkt toch wel wat mogelijkheden te hebben voor internet en zit ik met mijn laptop in de lobby van het hotel.

Vanmorgen om half negen zijn we vertrokken uit Bormio. Meteen vanuit het hotel begint de 22 kilometer lange klim van de Stelvio. Mijn benen hebben nog de klimmeters van gisteren niet helemaal verwerkt. Na een half uur komen ze eindelijk een beetje los. De omgeving is weer adembenemend. Italië is toch wat ruiger dan Frankrijk. Het grootste deel rijd ik met gele truidrager Gerard omhoog. Als we een smalle tunnel inrijden horen we dat aan de andere kant een vrachtwagen de tunnel inrijdt. Er zit een bocht in de tunnel dus we kunnen hem niet meteen zien. Als we hem in beeld krijgen, zien we tot onze schrik dat de vrachtwagen net zo breed is als de tunnel. We stappen snel af en drukken ons tegen de wand. Gelukkig ziet de vrachtwagen ons en stopt. We wurmen ons lopend langs de vrachtwagen en gaan dan verder. Op 3 km van de top hebben Ton en Johan hun koek en zopie opgesteld. Als eerste arriveren daar Erick en MartinV. WillemS volgt op 5 minuten. Als we ons gelaafd hebben, gaan we op voor de laatste 3 kilometer.

De ploeg vertrekt en het veld ligt uit elkaar. Voor me zie ik dat iedereen zich inhoudt en mij laat passeren. Op het moment dat deze tocht werd georganiseerd begin december, overlijdt mijn moeder plotseling. Toen heb ik besloten deze klim aan haar op te dragen. Mijn mede renners weten dit en laten mij al s eerste boven komen. De emoties van dat moment komen weer even boven. Een prachtig gebaar van de ploeg.

Boven op de Stelvio is het een groot toeristisch circus. We nemen de nodige foto’s en dan beginnen we aan de 48 haarspeldbochten naar beneden. Een geweldige afdaling met schitterend uitzicht. De laatste 35 kilometer rijden we licht naar beneden naar Naturno. Om de snelweg te vermijden heeft de Garmin een fietspad dwars door fruitbomen.

Om 15.00 uur arriveren we in het hotel. We hebben lekker de tijd om wat te drinken en ons op te knappen. Om 19.30 uur eten we buiten op het terras van het hotel.

De cijfers van de Garmin

Tijdens het diner drinken we Prosecco ter van de verjaardag van Karin (vrouw van HansD). Jan krijgt alvast een cadeautje voor zijn 50e verjaardag: een massagebeurt in Sölden plus een fles Prosecco. Erick is de volgende gele truidrager, omdat hij als eerste bij het koffiepunt op de Stelvio aankwam plus het feit dat hij het aandurfde om de afdaling over de 48 bochten te doen.

Foto’s van deze dag vind je hier.

3e fietsdag 13 september 2011

We zijn terug. De volgende mannen hebben de monstertocht volbracht: Wijb, Dirk, MartinT, MartinV, Erick, Henk, Gerard, Piet, WillemS, Jan en Bob.

Bij het ontbijt zijn de mannen die het rondje gaan maken al behoorlijk zenuwachtig. Henk twijfelt nog, maar gaat toch mee. Uiteindelijk vertrekken we om 8.45 uur voor onze tocht. Naar Mazzo, de voet van de Mortirolo is het 30 km. We moeten de afstand overbruggen via parallelwegen omdat er diverse tunnels op het parcours van de hoofdweg zitten. De Garmin-navigatie werkt weer perfect en brengt ons prima in Mazzo. Alleen het begin van de beklimming blijkt totaal opgebroken, zodat we een stukje moeten omrijden. Eenmaal in de beklimming weten we meteen waarom deze beklimming zo berucht is. Het is echt steile wand rijden. Mijn teller geeft niet onder de 10% aan. Hele stukken zijn 11-12 %. Na 3 kilometer klimmen hoogt dat op tot 14-15%. Op enig moment zie ik zelfs 18% op mijn teller staan. Het weggetje is precies 1 auto breed, maar gelukkig is er heel weinig verkeer. Ook heel weinig fietsers trouwens, alleen 11 gekken uit Nederland. Doordat het zo steil is, rijden we af en toe op ons achterwiel. Door het lichte verzet en de kracht die we uitoefenen, komt af en toe het voorwiel los van de grond. Gelukkig hebben Ton en Johan halverwege de klim hun koek en zopie opgesteld, zodat de beentjes een beetje bij kunnen komen. We maken de klim af en iedereen komt zonder kleerscheuren boven. De meest bijzondere klim die ik ooit gedaan heb.

In de afdaling gebeurt de nachtmerrie voor iedere wielrenner: een voorband die ploft tijdens de afdaling. Gerard weet gelukkig heel beheerst en zonder vallen zijn fiets tot stilstand te brengen. De voorband wordt vervangen.

Eenmaal afgedaald, volgt een 20 kilometer lange rit over een drukke autoweg naar de voet van de beklimming van de Passo Gavia. Deze autoweg loopt met 5-6 % omhoog, dus makkelijk zijn die 20 kilometer ook weer niet. Ik rijd met de Garmin voorop en het wordt steeds stiller achter me. Gelukkig arriveren we dan in Ponte di Legno waar Ton klaar staat met de lunch. Iedereen laadt de accu weer op, waarna we beginnen aan de beklimming van de Gavia. Als ik op de fiets stap krijg ik signalen van mijn beenspieren of ik wel goed bij mijn hoofd ben. Desalniettemin zit het ritme na 2 km klimmen er weer in. Toch blijken er in deze beklimming ook stukken te zitten die erg doen denken aan de Mortirolo. Ook hier heb ik de 14 % gezien. Tegen het einde beginnen mijn rug en voeten aardig te protesteren. Op 2,5 km van de top komen we een tunnel tegen van 450 meter lang zonder verlichting. Iedereen is een beetje gedesoriënteerd in de tunnel en begint te slingeren. Uiteindelijk arriveren we allemaal ongeschonden boven op de Gavia. Een prima prestatie van de 11.

Dan volgt een 26 km lange afdaling. Erick verkiest de bus. Op het eerste stuk heb je een steile afgrond rechts naast je van minimaal 1000 meter. Vangrail ontbreekt. We doen toch maar wat voorzichtig. Op het onderste deel is het asfalt beter en zijn de wegen rechter. Dirk (wie anders) haalt met 75,8 km/u de hoogste snelheid. 17.15 uur arriveren we weer bij het hotel na een tocht die de deelnemers niet licht zullen vergeten.

Iedereen die gereageerd heeft tot nu toe hartelijk dank. De mannen kunnen (bijna) alle reacties bijzonder waarderen.

Dit zijn de cijfers van vandaag van de Garmin

Nabrander: Het geletruicomité heeft besloten dat de auteur vandaag de gele trui mag dragen, omdat hij gister als eerste boven was op de Passo Maloja. Uiteraard heb ik de trui met trots vandaag gedragen.

HansD doet verslag van de 6 mannen (de Ronnies, de Hansen, Koos en WillemV) die vanuit Bormio de Gavia contra gereden hebben:

Met een select groepje eerst vanochtend even rustig aan gedaan , tussendoor de versnelling van Erick gesteld,  en om 10.00 uur op de fiets met als doel de top van de Gavia op ruim 2600 mtr.  .De beklimming van 26 km. lengte leek er op papier makkelijker uit te zien dan die vanaf de andere kant maar kende toch nog enkele gemene stukjes ( zelfs tot 15%). Afgesproken was om na 10 km. even de benen rust te gunnen en weer te hergroeperen. Bij kilometerpunt 20 zou er een restaurant zijn en ik had daar koffie beloofd. Toen we daar arriveerden bleek er alleen een verlaten boerenschuur te staan .De teleurstelling bij Willem en Ron Jagtman was groot. Na een slok uit de bidon verder voor de laatste 6 km. Zoals gebruikelijk was er weer een kleine strijd tussen Willem en Ron van Heel wie als eerste de top  zou bereiken , maar er is een spreekwoord : waar 2 honden vechten om een been…..Zo kon het gebeuren dat ik ,zij het met miniem verschil mijn voorwiel als eerste over de streep kon duwen (of was het toch Ron?) Willem was in een oude wielrenners truc getrapt en moest genoegen nemen met de 3e plaats maar dat was totaal onbelangrijk en alleen leuk voor de verhalen achteraf. Hans Tuin,Koos en Ron J. arriveerden kort na ons. Vol in de zon , op een mooi terras een heerlijke spaghetti genuttigd en daarna voldaan de afdaling begonnen , terug naar Bormio  Om 15.00 weer in het hotel  en in de tuin een biertje, wat kan het leven van een “wielrenner”toch leuk zijn.!

Richard geeft vandaag de voorkeur aan een relaxdag en laat zijn fiets in de kelder staan.

Meer foto’s van deze dag vind je hier.

Voor het eten heeft het hotelpersoneel in de tuin bakken met ijs met bier er in voor ons klaargezet en ze komen regelmatig met schalen eten langs. We genieten nog even heerlijk van het zonnetje.

Tijdens het uitstekende diner in dit super hotel, maakt Ton bekend dat Gerard morgen de nieuwe gele truidrager is. WillemV zet Ton in het zonnetje voor zijn geweldige maaltijden en reikt hem een koksmuts uit.

2e Fietsdag 12 september 2011

Het is nu 7 uur en om half acht gaan we ontbijten. Nog even verslag van gisteravond. Weer een  uitstekend diner, dat we buiten op het terras genuttigd hebben. Ton zette Jan en Koos nog even in het zonnetje, omdat die zich gisteren opgeofferd hebben om bij de laatsten te blijven. Koos moest daardoor noodgedwongen ook in de bus stappen. Jan maakte met een indrukwekkende solo zijn achterstand op de fiets goed. Daarom rijdt hij vandaag in de gele trui, die ook dit jaar weer aan het eind van iedere dag uitgereikt wordt.

Zo nu ontbijten en dan prepareren op de tocht door Zwitserland om uiteindelijk weer in Italië in Bormio te eindigen. Het weer is goed, blauwe lucht en 24 graden. Gisteravond was hier een regenbui met onweer. We verwachten weer rond 5 uur te arriveren. Wordt dan vervolgd.

Om half 6 arriveren we bij ons hotel in Bormio na weer een slijtageslag. Gelukkig dit keer geen slagveld en dat komt vooral omdat de 5 beklimmingen die we gedaan hebben niet zo steil zijn als die van gister. We beginnen via een toeristisch fietspad vanuit Chiavenna en komen dan al snel op de beklimming van de Passo del Maloja. Deze is 32 km lang maar grote delen zijn maar 4-5 %. Alleen de laatste 3 kilometer zijn zwaarder. Via vele haarspeldbochten stijgt het percentage boven de 10%. We komen allemaal ongeschonden boven. Iedereen is toch weer aardig gerecupereerd van gisteren. Vooral Koos en Jan geven op deze klim flink gas. Boven op de Maloja drinken we koffie. We zijn inmiddels dan al in Zwitserland. De wegen zijn daar aanmerkelijk beter: breder en gladder. Na de Maloja blijven we op 1800 meter en fietsen we langs diverse meren. Dan vergeet je weer even dat je benen pijn doen.

Via St Morritz beginnen we aan de volgende klim Passo Bernina, bekend van de naaimachines. Ook dit levert nauwelijks problemen op. De afdalingen zijn deze dag door de brede en gladde wegen geweldig.

Daarna volgt een klim die wat steiler is, maar is gelukkig maar 4 kilometer. De hele dag schommelen we qua hoogte tussen de 1800 en 2300 meter. Na deze klim vind ik het eigenlijk wel welletjes, maar er volgen er nog twee. Op de automatische piloot worden ook deze klimmetjes bedwongen. Dan verlaten we Zwitserland weer en via een lange afdaling gaan we richting Bormio. Onze gele jacks komen goed van pas, want het is koud in de afdaling.

In het hotel ga ik eerst een kwartiertje onder een hete douch en knap daar geweldig van op. Terwijl ik dit schrijf, ligt kamergenoot HansD in een diepe slaap op zijn bed.

Morgen staan de Mortirolo en de Gavia op het programma en we blijven in Bormio. Veel jongens twijfelen nog of ze het rondje gaan maken, want dat het een zware dag wordt, is zeker. Alternatief is om vanuit het hotel contra te rijden en de Gavia te beklimmen en weer terug. Maar de twijfel is groot, want om nou de beruchte Mortirolo te missen…..

Morgen zullen we het weten wie de uitdaging aangaat.

Om 8 uur gaan we aan het diner, voor die tijd hoop ik nog wat foto’s te kunnen plaatsen.

Dit zijn de resultaten van de Garmin

De foto’s van deze dag vind je hier

1e dag 11 september 2011

Op de allereerste echte fietsdag gaat het echt beginnen.

Maar eerst gisteravond: Heerlijk buiten gegeten met een prima 3-gangenmenu. Iedereen gaat op tijd naar zijn mandje, want op zondag staat het echte werk op het programma.

Na een overvloedig ontbijtbuffet vertrekken we om half negen voor ons ze eerste echte rit. Na een korte afdaling vanuit het hotel beginnen we onmiddellijk met  de klim naar Selvino. De vele haarspeldbochten die we gister zijn afgedaald klimmen we nu weer naar boven. Vanaf Selvino is het een lange afdaling door prachtige natuur. Vervolgens pakken we langs een riviertje de fietspaden om de vele tunnels te vermijden. Ook het fietspad heeft de nodige tunnels. Na wat verwarring arriveren we bij Ton en Johan voor de koffie. We blijven niet te lang, want we hebben nog heel wat voor de boeg. Vrijwel meteen start de beklimming van de Passo san Marco. Deze zal diep in ons geheugen gegrift worden, want niet alleen blijkt het een bijzonder zware beklimming te zijn. Al vrij snel in de beklimming komen we een afzetting tegen waarbij een wegdeel is afgezet. Als we langs fietsen ligt daar niet alleen een motor op de grond, daarnaast ligt de berijder onder een wit laken. Alleen zijn motorlaarzen steken er onderuit. Een aantal van ons zijn door dat beeld behoorlijk van slag. Dit voorval plus een beklimming die loodzwaar blijkt te zijn, zorgt voor een waar slagveld. MartinT moet zijn voortvarende start gedurende de klim bekopen. RonH is volledig van slag en even lijkt het er op dat fietsen geen optie meer is. Nadat hij zijn darmen volledig geleegd heeft en een stukje in de bus bij Johan gaat het weer een beetje. Ook Koos en HansT maken gebruik van het busje van Johan. Wijb moet het laatste stuk lopen, omdat hij stijf staat van de kramp. WillemV heeft het heel zwaar na de aanblik van de motorrijder.

De klim bleek ook wat steiler dan het profiel liet zien. Ik heb meer dan de helft van de klim meer dan 10% op de teller gezien en regelmatig zag ik het stijgen tot 14%.

Na de lunch hadden we een afdaling van 24 kilometer en daarna nog een stuk vlak van 37 kilometer. Uiteindelijk arriveren we om 17.00 uur in Chiavenna. Dat blijkt een hele gezellige plaats met live muziek. Op het terras vullen we onze vocht aan  (heerlijke halve liters).

Nu de wonden likken en ons opmaken voor het avondeten (weer buiten) en morgen staat er weer zo’n dag op het programma.

Resultaten vaan de Garmin.

Foto’s van deze dag vind je hier.

Aankomstdag 10 september 2011

Vanmorgen om 7 uur verzamelt de hele ploeg zich op het kerkplein van Oostzaan en veroorzaakt daar in de vroege ochtend een verkeersopstopping. Koos ontdekt tot zijn grote schrik dat hij zijn fietsschoenen is vergeten, dus moet Els als een speer terug naar de Lisweg. Na een emotioneel afscheid vertrekken we met 3 taxi’s richting Schiphol. Na een soepele incheck gaan we door de security. Een uur later sluit ook Dirk bij ons aan. Iets na schematijd vertrekken we richting Milaan, waar we keurig op tijd landen. Als we de koffers hebben rollen we zo van de aankomsthal in de bus en gaan we richting Nembro. Het blijkt druk in Milaan, dus we doen er wat langer over. Half twee arriveren we bij het mooie hotel. Het weer is bijzonder goed: blauwe lucht en over de 30 graden.

De fietsen staan al keurig uitgepakt tegen de bomen op ons te wachten. Na een inspectie door Martin en Hans, kleden we ons om en maken we ons op voor de proloog. Om half drie vertrekken we voor een rit van 36 kilometer. We dalen af naar Nembro en rijden dan door het dal naar Gazzaniga. Daar begint de 10 kilometer lange klim van de Passo di Ganda. Het is warm, maar de berg is gelukkig niet erg steil. We moeten allemaal oppassen dat we in ons dolle enthousiasme niet te hard gaan. Velen zitten met een hartslag van rond de 160, wat eigenlijk te hoog is. Het is een mooi bospad en al snel is iedereen vergeten dat we net een vliegreis achter de rug hebben. Eenmaal boven rijden we via Selvino weer terug. Dat is een afdaling met vele haarspeldbochten. Morgen moeten we deze weg weer omhoog. Na precies 2 uur en 36 kilometer arriveren we weer bij ons hotel. Vanavond om 8 uur eten we bij het hotel en wel buiten!

Hier de resultaten van de Garmin

Hier meer foto’s van deze dag.

Groeten van alle 20 mannen.