Elzas/Vogezen dag 5 door MdG/HL

“Evaluatie van de Garmin”

Dag 4 zit er op en het belooft morgen een mooie dag te worden. Dag 4 heeft er aardig ingehakt, door uiteenlopende redenen is niet iedereen even fit meer. Collectief wordt daarom aan Frank het verzoek gedaan om een aangepaste route te maken, niet te ver en niet te hoog. Frank gaat direct aan de slag, laptop op schoot en Strava in positie en niet veel later wordt het resultaat van zijn noeste arbeid omarmd. De afsluitende rit op dag 5 van ons fietsweekje  wordt een rondje van 69km en niet meer dan 800 hoogte meters. De route wordt vervolgens in enkele Garmins gepompt.

IMG-20200905-WA0009
Onze huishond

Na het ontbijt maakt iedereen zich klaar voor de finalerit van 4 september 2020. Alle krachtvoer ingenomen,  de fietsen geprepareerd en  tip top gesoigneerd staan 10 BlueTrainBikers klaar op het dorpsplein,  recht voor de kerk die ons, zoals elke ochtend en stipt om 07.00uur met zijn klokken onze nachtrust abrupt had ontnomen. We stappen op en zoals inmiddels gebruikelijk beginnen we aan ons ‘rondje om de kerk’ bij het vinden van de juiste route. Het blijft een ingewikkeld onderdeel waarbij de ervaring ons heeft geleerd dat het gebruik van een Fiets Navigatiesysteem (voor insiders: ‘Een Garmin’) een onmogelijke actie is. Omdat die dingen pas een bruikbare richting aangeven nadat de gebruiker in beweging is gekomen, rijdt iedereen in eerste instantie doelloos rondjes. Opvallend daarbij is overigens dat die apparaatjes allemaal een andere richting aangeven, waardoor de chaos en onrust alleen maar groter wordt. Uiteindelijk wordt de route gevonden en nog in het dorp beginnen we aan een beklimming van 800 meter waarin een stijgingspercentage van 9,3% en boven gekomen zijn we iets meer dan 2 kilometer onderweg, wat uiteraard de vraag oproept of we niet weer eens ‘van het padje zijn’ (van de route geraakt). IMG-20200904-WA0022Frank houdt vol dat ‘we goed zitten’ en vrolijk stoempt hij, in de volle afdaling en met snelheden van boven de 45km/u, door in de richting van Niedermorschwihr, een prachtig wijndorpje met monumentale vakwerkhuisjes dat ligt ingeklemd tussen de wijnvelden, waar overigens niemand oog voor heeft.

In het dorpje wordt stevig geremd en raken de ‘Garmin’s weer eens het spoor bijster. Kennelijk wijzen ze weer allemaal een andere richting aan, of de individuele gebruiker interpreteert de gegevens niet op de juiste wijze, maar het resultaat is wederom chaos en discussie. Na het nodige geharrewar wordt de juiste route weer gevonden en kan de blauwe trein in gevecht met de volgende bult met een percentage in zich van zo’n 11%. IMG-20200904-WA0025Hierna passeren we afdalend verschillende karakteristieke dorpjes om uiteindelijk in Sélestat te arriveren. In het centrum zoeken we een terrasje voor een koppie en een koek, waarna we de route weer proberen op te pakken.

Ook nu struikelen we weer over de kunsten van de Garmin. Na het nodige gedraai en gekeer vinden we de route weer terug, die overigens exact de uitgepijlde fietsweg naar Colmar volgt. Ondanks de mooie wegmarkeringen houden we ons aan de puzzeltocht van de Garmin die ons over boeren paden en gravelwegen leidt. Door de onduidelijkheid valt zo’n 22km voor Türckheim de groep uiteen. Een groepje van 4 volgt de groene fietsbordjes terwijl de rest kiest voor de Garmin, om uiteindelijk na wederom een mooie fietsdag allemaal weer veilig in Türckheim te arriveren.

Moraal van het verhaal; Ter voorkoming van chaos, onrust en onduidelijkheid, vertrouw nooit volledig op een Garmin op je fiets. Het apparaatje is een mooi hebbedingetje voor op je stuur dat heel goed is in het bijhouden van je fietsprestaties, maar om een route te volgen kan je beter vooraf duidelijke routekaartjes maken met een goede routebeschrijving. Uiteraard kan de Garmin daarbij nog ondersteuning leveren.

Cijfers en route van deze dag

 

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Elzas/Vogezen dag 4 door MT

Na toch nog wel een lange autorit op woensdagavond aangesloten bij de mannen van de BTBC in het schilderachtige Turckheim. De heren zaten net aan het toetje in het vaste restaurant Stammtisch. Vanwege de eerste droge dag, de diverse alcoholische versnaperingen, alsmede de lieftallige bediening zat de sfeer er al goed in. Alhoewel ik door diverse leden van een niet nader te noemen atletiekvereniging uit een naburige gemeente was gewaarschuwd voor Martin de G., bleek ook hij alleszins mee te vallen. IMG-20200903-WA0027

Nog enkele biertjes meegedronken alvorens mijn zolderkamertje op te zoeken. (De volledig gerenoveerde mastersuite op de begane grond bleek reeds geconfisqueerd te zijn.)

Prima geslapen en een goed ontbijt verder maakten wij ons klaar voor een zware bergetappe naar de hoogste berg in de Vogezen le Grand Ballon (1325m).

Martin blijkt een complete werkplaats in zijn bus te hebben en kon zodoende nog enkele herstelwerkzaamheden uitvoeren, o.a. aan een aanlopend wiel van Frank zijn fiets. Ook op deze dag bleek het vinden van de juiste route ondanks een stuk of 8 navigatiesystemen aanvankelijk nog knap lastig. Desalniettemin hulde aan Frank S. voor zijn inspanningen voor het voorbereiden van de koers!

Als opwarmertje werd de Col du Firstplan (722m) aangevallen. Een mooi “lopertje” door een rustig en bosrijk gebied heen, waar iedereen goed boven kwam. Zoals alle dagen werd de koffie over geslagen en ging het direct door naar de voet van het hoogtepunt van de dag. In eerste instantie werd gezamenlijk gestart, maar al snel reed ieder zijn eigen race. Bij uitzondering op deze berg wel “sommet” bordjes. Na ruim 24 kilometer klimmen en het laatste bordje bleek je echter pas bij skistation Le Markstein te zitten en mocht je nog 7 kilometer door naar de top van le Grand Ballon. Dat had niet iedereen begrepen, waardoor drie BTBC‘ers op de top stonden en de rest in het restaurant bij Le Markstein. De drie daalden af naar de groep om na de lunch gezamenlijk alsnog of nogmaals omhoog te rijden. IMG-20200903-WA0026Le Grand Ballon doet niet onder voor een Alpen col en de voldoening de berg gezamenlijk bedwongen te hebben was dan ook groot. Het prachtige weidse vergezicht geeft trouwens uitzicht op diezelfde Alpen.

Vanwege lichamelijk ongemak van de onderste regionen besloten Martin en Gerard een “snelle” route naar het hotel te nemen. Deze snelle route bleek echter niet zo snel want uiteindelijk belandden zij in Thann op 45 autominuten van het hotel. Wijbrand en Martijn (die ook wel eens in een snelle wagen wilde rijden) besloten de heren op te gaan halen. IMG-20200903-WA0025Vanwege een geringe overschrijding van de maximum snelheid bleef het roze papiertje en een bundeltje flappen in Frankrijk achter.

Het aanvankelijk in beslag genomen monster mochten wij uiteindelijk gelukkig wel meenemen.

Om 23:30 terug in het hotel werden nog enkele biertjes genuttigd alvorens moe en voldaan “erop” te gaan, zoals Martin dat zegt.

Ondanks de minder plezierige afloop een mooie dag met ruim 2400 hoogtemeters!     

Cijfers en route van deze dag

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Elzas/Vogezen dag 3 door MV

(Puzzel)tocht langs de Rijn

Met een ontspannen sfeer aan de ontbijttafel, heerlijk weer na twee zeer natte dagen en een moraal waar je u tegen zegt, beloofde het een fantastische derde fietsdag in de Vogezen te worden. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er een zware bergrit werd geschrapt voor een vlakke rit langs de oevers van de Rijn.

Nadat de mooie kerkklok van Turckheim 10 slagen had laten horen werd er vol goede moed gestart. Echter de eerste stop was reeds na 225 meter omdat er één van de Garmins een andere route aangaf dan de andere 4. Na een kort beraad werd er dan toch begonnen met de rit tot aan de eerste rotonde net buiten Turckheim.

Daar gaf de tweede Garmin de geest. Gelukkig hadden we er daarna nog 3 tot onze beschikking. Probleemloos werd het Kanaal van Colmar gevonden, fantastisch fietspad. En dat was de Rijn nog niet eens. Want we waren geil gemaakt voor de mooie fietspaden langs de Rijn. Nou dat hebben we geweten.

Mathieu van der Poel zou zich hier als een vis in het water hebben gevoeld. De onduidelijkheid begon bij een bord met de vermelding “Route Barriere”. Niemand wist wat dit betekende, zelfs Maarten niet. Keien zo groot als de trofee van Parijs-Roubaix. Maar de blauwe mannen lieten zich niet kennen. Er werd gang gemaakt naar de Rijnbrug die ons leidde naar een fantastisch fietspad. Gerard vond dit het mooiste fietspad dat hij ooit had bereden. Echter was dit pad maar 800 meter, waarna we verder moesten over een kiezelpad, met dank aan Garmin nummer 3. Ook dit pad werd getrotseerd en werd er koers gezet naar Fessenheim waar we voor derde achtereenvolgende dag de regionale specialiteit, de Flammkuchen hebben gegeten. Tijdens de lunch is de Garmin problematiek kort besproken, maar we moesten ons geen zorgen maken. We zouden in één rechte streep richting Turckheim fietsen. Bij Garmin ziet een rechte streep er net even anders uit. De lijn is paars en niet altijd vindbaar. Hier schijnt de kleine display dan weer de oorzaak van te zijn . Einde Garmin 4. De focus kwam te liggen op de eerste de beste kerk in de verte, want die is toch altijd van Turckheim. Maar de laatste Garmin zag dit toch weer anders. Tijdens de laatste bespreking op een rotonde werd er unaniem gestemd en besloten om gebruik te maken van Google maps (gratis).  Niet lang daarna waren we terug in het hotel. Na een fantastische dag met een zonnetje die we nog niet eerder hadden gezien waren we ruim voor het donker thuis. Garmin wordt hartelijk bedankt voor deze dag want zonder hen hadden we deze route waarschijnlijk nooit gevonden. 

PS De Garmin accu schijnt zeer goed te zijn.

Cijfers en route van deze dag

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Elzas/Vogezen dag 2

Vandaag de eerste serieuze ontmoeting met een qua naam behoorlijk bekende Vogezen rit voor de boeg, te weten: De Petite Ballon in combi met de Platzerwasel over een afstand van ongeveer 97 km met om en nabij de 1900 hoogtemeters. De grote vraag was echter: wat moeten we ons dan eigenlijk voorstellen bij zo’n Vogezen rit in tegenstelling tot wat we door de jaren heen dan al gewend waren vanuit de Alpen, Pyreneeen en Dolomieten. Het antwoord hierop liet overigens niet zo gek lang op zich wachten want afgezien van de gemiddelde lengte van de klims (die hier over het algemeen dan wel iets korter zijn) deed het stijgingspercentage absoluut niet onder aan de voor ons bekende eerder genoemde klimlocaties. De Platzerwasel had bv een gemiddelde van 8.4 % oftewel gewoon weer stevig aan de bak maar alles onder het motto van het gebruikelijke recept, fietsen is onze sport, pijn is fijn en gewoon weer kilometers aftellen tot aan de top.

Tijdens de klim van de Petite Ballon (7.9 % gemiddeld) en stukken van 12 tot 15 % werden de kaarten uiteraard weer geschut en gierde de adrenaline zoals gewoonlijk weer door de lijven en dus voor sommigen ” koers ” voor de podiumplekken. Gastrijder Frank C bleek oppermachtig en zette de koers naar zijn hand met een eervolle 2e en 3e plek voor respectievelijk Henk en Wijb (66 en nog steeds niet te houden, chapeau) Er zijn echter voor vandaag ook strafpunten uitgedeeld die gerelateerd waren aan het zich niet houden van de afgesproken regels tav de wachtmomenten op cruciale wegsplitsingen, etc. Ik zal in deze vastlegging verder geen namen noemen maar eea is inmiddels voldoende besproken en laten we dit verder archiveren als een groeps ” leermoment ”.

Ook deze dag begon wederom met droog weer maar in de middag gingen de luiken boven weer open en binnen no time waren we weer nat tot op het bot. Maar ja eenmaal terug, een lekkere bak koffie erin en een warme douche doen zaken ook weer snel vergeten. Kortom gewoon een topdag, topsfeer met wederom heroische momenten, onvoorspelbaar weer, een wat late lunch (en beperkt) maar uiteindelijk voldoende om de groep weer veilig en voldaan terug te krijgen op het nest.

Cijfers en route van deze dag

 

 

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Elzas/Vogezen dag 1

Na de aankomst in Turckheim zondag 30 augustus, zakten we af naar restaurant Auberge du Veilleur om nog even de verjaardag te vieren van de Twins, werd erg gezellig, met nog een ”one for the road “ in de hotel bar.

 

Vandaag na een goed ontbijt omstreeks 10.00 uur bij droog weer een start gemaakt met de eerste opwarmrit.
Banden werden opgepompt en Frank S . zijn nieuwe fiets werd  in elkaar gezet. Daarna ging het 9 mans peloton los.
Frank S., Frank C., Gerard, Martin V., Martin de G , Henk, Ron en Dirk & Wijbrand.

Na ca. 2 km begon de eerste klim van ca. 10 km, met een lekkere stijging van 3 tot 7%. Helaas begon het na ca. een uur te regenen en werd het wat minder genieten, natte schoenen en een paar mannen trokken de regen jassen aan. Koffie gedronken die de naam koffie niet mocht dragen plus enkele blauwe bessentaartpunten die ook niet tipte aan de Appeltaart van Angelique & Kees.
Rond 13.30 uur kwamen we redelijk  verzopen  retour in ons Hotel des deux Clefs.
’s Middags met 2 auto’s naar Colmar om cultuur te snuiven. Prachtig stadje met mooie restaurantjes. Avondeten bij Restaurant La Tour in Turckheim.
Goed en gezellig.
De kop is van de week is er af en we hebben zin in de rit van morgen.

Cijfers en route van deze dag

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

14 september Seix naar Tarascon-sur-Ariège

Vanmorgen als eerste gezongen voor Karin. De vrouw van Hans is vandaag jarig. Ze viert haar verjaardag samen met haar dochter Marieke op Ibiza.

SONY DSCWe nemen afscheid van Auberge du Haut Salat, een prima hotel en bij de briefing wordt de route doorgenomen. Tot Aulus les Bain kan iedereen op gang komen. De eerste 18 kilometer zijn namelijk nagenoeg vlak. Ik kan deze morgen lopend boodschappen doen, want de bakker en de Casino zitten om de hoek. Bovendien hebben we nog veel in voorraad en vandaag moeten we alles zoveel mogelijk opmaken.

SONY DSCJohan en ik rijden door tot aan de voet van de Col d’Agnes. We rijden door een prachtige vallei waar de wolken nog laag inhangen en met het zonnetje er bij geeft dat een prachtig schouwspel. Het is nog doodstil op de weg en we komen nauwelijks auto’s tegen. Tijdens het wachten schieten we de nodige plaatjes. Als de mannen aankomen, levert het grootste deel zijn helm in. WillemS rijdt meteen door en neemt gelijk een beslissende voorsprong.

BOB00828De Col is van de gemene categorie. De eerste 3 kilometer zijn boven de 10% en de totale 10 km zijn gemiddeld 8,2%. WillemV heeft bij de voet moeten capituleren. De bilpartijen zijn dusdanig gehavend, dat ook de verdovende zalf geen soelaas meer biedt. Hij moet volgende week de Mont Ventoux op, dus is het verstandiger om het zitvlees niet verder te tarten. Met z’n drieën zien we de mannen naar boven zwoegen en in het bovenste gedeelte rijden we door de wolken heen. De top ligt daar net boven, dus we kunnen lekker in het zonnetje de koffie klaar zetten en de mannen afwachten. WillemS arriveert als eerste met grote voorsprong en daarna druppelen de mannen een voor een binnen.

20180914_114124De spandoeken worden uit de auto gehaald en de nodige plaatjes worden geschoten. Na de koffie volgt een korte afdaling en arriveren we bij een meertje waar we in 2005 koffie hebben gedronken. Daar begint ook de klim van de Port de Lers. Deze is relatief kort en veel minder steil dan de Agnes. Daarna volgt een hele lange en mooie afdaling om uiteindelijk in Tarascon te eindigen en gaan we op weg naar Plateau de Beille. Langs een riviertje prepareren we de lunch. Willem helpt met broodsmeren, zodat we in no time alles klaar hebben. Langs de weg hebben we de vlag van Oostzaan gehangen om te voorkomen dat de renners doorrijden. We delen de plek met een aantal hippie-achtige figuren. Ze zien er sjofel uit en doen een potje Jeu de Boules. Waarschijnlijk zijn het enkele CEO’s die een sabbatical hebben genomen.

20180914_132703Als iedereen de tank gevuld heeft voor de laatste uitdaging, gaan we weer op weg. Wij moeten een stukje terugrijden, omdat een tunneltje slechts 2,20 meter hoogte toelaat.

Plateau de Beille is te vergelijken met onze eerste berg, de Hautacam. De klim is 17 km, grillig en bevat een aantal stukken boven de 10%. MartinV heeft de koersmodus aangezet en gaat in moordend tempo naar boven. Alleen Erick probeert hem te volgen en kan lange tijd tot op 100 meter volgen. In de laatste 5 km wordt het verschil groter, ook omdat Martin nog even extra gas geeft. Martin arriveert dan ook als eerste op een grote asfaltplaat op de top. SONY DSCVervolgens zien we Erick, Jan, Daan, Henk, Tinus, Ron, Wijb en Hans binnenkomen. De bus daalt dan weer af om bij het hotel het laden van de bus te preparen. Tijdens de daling komen we achtereenvolgens Piet, WillemS en Johan (Willem is de hele klim bij Johan gebleven) en tot slot Richard, Dirk en Gerard tegen.

Het hotel ligt aan een riviertje en heeft een modern interieur. Het inchecken en bus uitladen verloopt voorspoedig. Als de mannen arriveren, worden de fietsen weer ingepakt voor transport en MartinV zet alles strak in de bus. IMG_7135Voor het douchen drinken we op een geslaagde rit. Om 8 uur is het diner in het hotel in de serre met uitzicht op de rivier.

De schrijver laat kort de week de revue passeren die in het teken van Ton stond. De laatste Tony Award gaat naar de man die al jaren de beste is en ondanks stevige aanvallen op zijn positie deze week toch weer heeft laten zien dat hij de nummer een is. Ton was een grote fan van Martin en zou het prachtig gevonden hebben dat hij de laatste Tony Award krijgt.

BOB00853Piet bedankt ook allen die meegeholpen om deze week tot stand te brengen en een succes te maken. Hij zet JohanJ en de schrijver in het zonnetje en schenkt namens de ploeg aan de beide mannen een prachtige ingelijste poster van de route des cols met een wielrenner er op. Johan en ik zijn er erg blij mee. Tot slot neemt Johan het woord en geeft aan dat het een emotionele periode geweest is, maar dat hij toch blij is dat hij is meegegaan en genoten heeft van deze week.

Na het eten taaien Johan en ik af, want morgen staat een lange reis voor de boeg en de wekker gaat om 5 uur. De rest gaat nog wel even door en gaat om 12 uur de verjaardag van Jan inluiden.

Dit was de laatste bijdrage voor dit fietsavontuur. Iedereen weer bedankt voor de leuke reacties.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

13 september 2018 rondje Seix

IMG-20180913-WA0014Na de slijtageslag van gisteren staat vandaag een rondje Seix op het programma: 127 km met 2369 hoogtemeters. Vooral de afstand is voor veel mannen een probleem. Dat betekent weer lang op het zadel zitten, terwijl de bilpartijen al saignant zijn. Velen willen een wat korter ritje rijden. Dat maakt het voor de logistiek met de lunch wat lastig, dus ik stel uiteindelijk voor om de ronde kleiner te maken. Er is namelijk een mogelijkheid om na een kleine 30 kilometer af te snijden, zodat er nog maar 64 km over blijven. Dat is het goede nieuws. Het slechte nieuws is, dat de weg die dan genomen moet worden de klim is van de Col de Péguère. Dat betekent in 3,6 km 425 meter stijgen. Dat is gemiddeld 11,8% en maximaal 18%. De mannen hebben het er voor over, dus zo gezegd, zo gedaan.

Na het ontbijt worden de fietsen gepakt die streng bewaakt zijn door de Duitse Herder en 9 uur klinkt het startschot. Richard neemt een vrije dag en gaat mee in de bus. De stokbroden worden gecollecteerd bij de boulangerie en de rest bij de petit Casino.

Het weer is vandaag bewolkt en er hangt mist rond de bergtoppen. Op een enkel spatje na blijft het wel droog. De temperatuur is redelijk, rond de 18 graden.

BOB00766We lopen de mannen achterop tijdens de eerste beklimming van de Col de Saraillé, een klim van 9 km die de mannen niet echt in de problemen brengt. WillemS heeft een lekke band en Richard helpt Wim om de band te herstellen. Bergop rent een klein hondje enthousiast mee. Niet iedereen is daar gelukkig mee, want hij komt gevaarlijk dicht bij de wielen. Na de afdaling wordt de klim van de Col de Port ingezet. Na ongeveer 3/4 van de klim bereiken we de voet van de klim van de beruchte doorsteek, Col de Péguère.

Daar zetten we de koffietafel klaar, zodat de mannen nog eerst wat bij kunnen tanken. Vol goede moed beginnen ze aan de uitdaging. Het is meteen raak, want de 18% zit in het begin. We rijden achter rode lantaarndrager Gerard en die slingert zo erg dat we met z’n drieën in de bus een weddenschap doen of hij gaat omvallen. Staand, met al z’n krachten rijdt hij net boven de 4 km/u, maar hij blijft gaan. Als het wat breder wordt, rijden we naar voren en komen achter WillemS en MartinV terecht die een verbeten strijd voeren. In eerste instantie heeft Martin een achterstand maar weet het gaatje te dichten. Martin wil er op en er over, maar als hij een gat van 10 meter heeft, geeft Willem weer gas en rijdt dan weer naast Martin. Dit alles op een wegdek wat op dat moment 13% omhoog gaat. BOB00768Willem wordt wat overmoedig en wil wegrijden van Martin, maar dat laat Martin niet gebeuren. Op zijn beurt wil Martin wegkomen bij Willem, maar iedere keer rijdt Willem terug in zijn wiel. Tot 600 meter onder de top, dan schakelt Martin bij en slaat langzaam toch een gat. Willem doet nog een verwoede poging, maar uiteindelijk wint Martin met 20 meter verschil. De mannen hebben duidelijk van de klim genoten want uitgeput en lachend schudden ze elkaar de hand.

BOB00783De rest druppelt binnen, Jan is derde. Johan is verrassend snel boven en was op de Saraillé ook al in de voorste gelederen te zien. Na deze klim is het nog 4 kilometer omhoog naar de top van de Col de Portel. Daar gebruiken we de lunch. Ook daar een grote witte hond die duidelijk interesse heeft in de net geprepareerde stokbroden. Als ik hem met mijn voet vriendelijk vraag om weg te gaan, begint hij te grommen. Zijn baas komt hem dan gelukkig ophalen. Tijdens de lunch zien we een oud vrouwtje zitten in een auto op de parkeerplaats. We kijken even of ze beweegt en niet in verregaande staat al weken geparkeerd staat. Even later komt ze uit de auto en begint in onverstaanbaar Frans (voor mij) een verhaal te houden. IMG-20180913-WA0037Dirk verstaat het gelukkig wel. Haar 87-jarige echtgenoot is paddenstoelen aan het zoeken en ze vertelt dat ze zingen als hobby heeft. De geur om haar heen doet nog steeds een verregaande staat vermoeden, maar dan begint ze te zingen. Duidelijk een kandidaat van de Voice of France, want je moet in een goede stoel zitten om dit geluid te kunnen verwerken. Dirk dient nog een verzoeknummer in van Edith Piaf, maar gelukkig kent ze dat niet en wordt voorkomen dat onherstelbare schade wordt aangericht aan de nagedachtenis van deze Franse meesteres.

BOB00789We gaan dan de afdaling in en genieten van de rust en adembenemende natuur. Rond half twee zijn we weer terug in het hotel. De spandoeken van Althen, Dralfietsen en Dracat worden aan het brede balkon gehangen. Dirk stelt voor om met z’n allen op het balkon te gaan staan, maar als ik naar de constructie kijk gaat een foto niet alleen onze website bereiken, maar ook het 8-uur journaal. Dat doen we dus maar niet. Iedereen staat onder de spandoeken en er worden een paar plaatjes geschoten. BOB00794Daarna gaat iedereen lekker relaxen in het hotel en zich prepareren voor al weer de laatste dag. Iedereen wil eindigen op Plateau de Beille.

Eerst zo meteen het diner. Gisteren was het heerlijk met eggplant als hoofdgerecht. Vandaag staat er lam op het programma. Blijkt dat er toch weer een aantal zijn die dat niet lusten en de voorkeur geven aan een happy meal (hamburger met patat). Eenmaal patat op tafel, dan maakt de frituur overuren. Het gevoel van de kinderfeestjes toen de kinderen op de basisschool zaten, komt weer helemaal terug. De lam is overigens unaniem beoordeeld als voortreffelijk.

De Tony Award gaat naar de man die gisteren ook al opvallend goed reed en vandaag dat nog eens dunnetjes herhaalde. JohanH krijgt vandaag de Award.

BOB00806Voor 11 en 12 september heb ik nu wat plaatjes toegevoegd. Er volgen er meer!

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

12 september 2018 Arreau naar Seix

BOB00742Vandaag is het D-Day. Veel mannen kijken op tegen deze dag: 127 km met 3267 hoogtemeters. Er is geen mogelijkheid om iets over te slaan, dus alle mannen moeten deze afstand overbruggen. Iedereen is keurig op tijd aan het ontbijt en bereidt zich zo goed mogelijk voor op de dag die komen gaat. De voorgenomen vertrektijd van 8.45 wordt slechts met 5 minuten overschreden.

BOB00747De eerste col op het programma is de Col de Peyresourde. De klim begint eigenlijk al in Arreau, maar wordt pas na Avajan echt serieus. De mannen die gisteren een rustdag hebben gehad, hebben daar duidelijk baat bij: Richard gaat voorspoedig de col op, Johan heeft wat pijnstillers van Erick gekregen en rijdt weer als een jonge hond, Jan voelt zich weer top en laat van zich zien en het veld wordt aangevoerd door Henk.

BOB00749Iedereen komt zonder problemen boven. Henk is eerste, gevolgd door Daan. Het weer is redelijk: half bewolkt en af en toe laat de zon zich zien. Johan en ik wachten niet tot iedereen boven is en gaan op weg naar het station van Bagnères-de-Luchon om de koffietafel klaar te zetten. Daarna moet 20 km over de drukke D125 gefietst worden richting St Beat. Aan de voet van de Col de Menté wachten Johan en ik op de ploeg. Dit is een zeer stevige klim en het is voor Richard verstandiger om hier mee te rijden met de bus. Meteen schieten de percentages omhoog en in de bochten moet Johan terugschakelen naar de eerste versnelling om de gang in de bus te houden. Richard ziet meteen dat hij de goede beslissing heeft genomen.

BOB00758Boven op de col ga ik alvast het brood smeren. Helaas voelen we dan enkele spetters naar beneden komen, maar het is nog niet echt serieus. Ook hier komt Henk als eerste boven gevolgd door Daan, die tot op de bodem toe leeg is. Snel repeteer ik voor mezelf de AED-handelingen voor het geval dat. WillemS pakt de derde plaats.

Als Erick boven is, neemt hij in de bus plaats en gaan we op weg naar de Portet-d’Aspet. Bij de voet verlaat Erick de bus en Johan en ik gaan door naar het monument van Casartelli waar we de lunch gaan klaarzetten. Deze keer hebben we 3 pakken paté gehaald. Bovendien hebben we deze keer ook voor het eerst bruine stokbroden kunnen scoren. Alle broodjes met paté zijn zo weg. Helaas begint het nu wat harder te regenen. waardoor we de bladen onder tafel moeten zetten. We hebben wel een partytent bij ons, maar die is niet binnen 2 minuten opgezet. De mannen trekken de regenjackjes en de overschoenen aan en gaan op weg naar de top van de Portet-d’Aspet. We hebben in ons hoofd dat de resterende kleine 4 km wel meevallen, maar de praktijk is even anders. Ik zie percentages van dik boven de 10% op mijn Garmin verschijnen (deze heb ik in de bus aan staan voor de route). Krakend komt iedereen boven. Deze keer is Jan de winnaar. Tot mijn verbazing zie ik Richard in de middenmoot met een stevige tred boven komen. Erick besluit om de afdaling op de fiets te maken, zodat wij in een keer door kunnen rijden met de bus naar de voet van de laatste klim Col de la Core.

BOB00760Deze klim is wel lang (15 km) maar heeft niet zulke wilde percentages als de vorige 2 bergen. JohanH staat te dubben of hij in de bus zal stappen, omdat hij op het vlakke stuk er helemaal doorheen zat. Ik hak de knoop voor hem door en we laden zijn fiets in de bus. We zijn nog niet op weg of het begint nu serieus te regenen. We rijden langzaam omhoog door de prachtige natuur en komen nauwelijks ander verkeer tegen. Op de top wachten we tot het droog is en laden dan alle helmen uit. We rijden dan terug naar de koplopers (Henk en Jan) en vertellen dat de helmen boven liggen en dat wij doorrijden naar het hotel.

De afdaling is een redelijk brede weg, maar rechts naast ons gaapt een heel diep gat en er is geen vangrail. We realiseren ons dat enkele mensen dit niet leuk gaan vinden.

BOB00762Zo kwart over vijf arriveren we bij Auberge du haut Salat. Het ziet er dicht en donker uit, maar op de deur staat dat het hotel vol is. Gelukkig staat er een mobielnummer op de deur. Ik bel dat nummer en krijg de eigenaar aan de lijn en vertel dat we met de fietsploeg voor de deur staan. Hij komt dan open doen en checkt ons in. Ik maak een kamerindeling en vraag waar de fietsen kunnen staan. Dat kan achter het hotel, maar we moeten wel voorzichtig zijn want er loopt een enorme Duitse Herder los om de boel te bewaken. De fietsen worden weggezet, waarbij MartinV in een hondendrol staat. Dat is niet fijn met fietsplaatjes.

Ik wijs iedereen de weg. Het is een zeer gedateerd hotel, maar alles ziet er netjes uit. De kamers zijn groot en voorzien van een goede badkamer. Johan en ik hebben 2 slaapkamers met een groot bed. De vloer is zo scheef als maar kan en in de hoek is een enorme open haard (buiten gebruik). Iedereen is blij met de kamer en snel wordt de warme douch opgezocht.

Al met al is deze gevreesde dag soepeltjes verlopen. We eten vanavond voor het hotel in een soort tent die helemaal dicht kan.

Johan en ik dubben over wie vandaag de Tony Award moet krijgen. We zijn het snel eens.

Omdat hij de hele week al ver boven het niveau rijdt van wat hij in voorgaande edities heeft laten zien, krijgt Daan vandaag de Award.

Het eten is overigens weer prima. Allemaal heerlijke lokale gerechten. Daarna gaat iedereen afgepeigerd naar zijn bed.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

11 september rondje Arreau

BOB00649Niet iedereen heeft evengoed geslapen, dus er is een hoop gepruttel. Ik ga vroeg op pad in het hotel om te kijken of we met 18 man kunnen ontbijten. Eigenlijk moet dat van tevoren besteld zijn, maar er bestaan ook flexibele Fransen en de dame van het ontbijt gaat flink aan de slag. Half negen kunnen we gebruik maken van een prima ontbijt.

Vier man gaan vandaag niet fietsen: Richard, JohanH, Henk en Jan. Ze hebben alle vier te veel last van lichamelijke ongemakken. Van de rest geeft een aantal al aan dat ze de derde berg, Col d’Azet, gaan overslaan.

BOB00653Twaalf man gaan op weg en Johan en ik doen de inkopen. Halverwege de Col de Aspin hebben we iedereen ingehaald. Daan is iedereen weer ver vooruit. Nadat Daan boven is, gooien we alle helmen er uit en dalen Johan en ik af om de koffie te prepareren. Ook hier lopen allerlei koeien op de weg, die zich weinig van het verkeer aantrekken.

BOB00671Voor de opgang van Hourquette d’Ancizan zetten we onze koffietafel in een prachtige omgeving neer. De lucht is strak blauw. De routine van de catering komt al aardig op gang. De beklimming van de Hourquette gaat door een prachtig natuurgebied. Halverwege stoppen Johan en ik even om de klimmende mannen van boven af te bekijken. We krijgen gezelschap van wat nieuwsgierige ezels. Johan geeft ze wat oud brood, waardoor ze helemaal niet meer weg te slaan zijn. Na wat plaatjes geschoten te hebben, gaan we door naar de top waar we nog net Erick als derde zien finishen achter resp. MartinV en WillemS. Erick stapt dan voor de afdaling in de bus. Na de afdaling rijden Johan en ik door naar Sailhan voor de lunch. Dit is 1,5 km in de klim van de Col d’Azet. Als ik bijna klaar ben met broodsmeren, arriveren de mannen. De broodjes met paté zijn zo weg, dus daar zullen we morgen meer van halen.

BOB00686Van de twaalf gaan er 6 weer naar beneden, terug naar het hotel en de overige 6 maken het rondje af. Dat zijn: Piet, Wijb, beide Martinnen, Erick en WillemS. Op de col ontstaat een verbeten strijd voor de podiumplaatsen. Lange tijd ligt WillemS op kop, maar Erick en Wijb gaan op jacht. Erick gooit er een schepje boven op en verlaat Wijb en weet het gat met Willem te dichten. Even blijft hij bij Willem rijden, maar zet vervolgens een versnelling in waardoor Willem moet capituleren. Wijb doet nog een verwoede poging voor het zilver, maar is te laat begonnen.

BOB00726Erick daalt weer in de bus af en sluit daarna weer bij de mannen aan. Richting Arreau wachten wij bij de afslag naar Ilhan. Dat is maar goed ook, want anders rijden de mannen daar gewoon langs. Daar begint een venijnig klimmetje van een kleine 3 km. Wijb denkt dat de klim slechts een paar honderd meter is en stormt tegen de 10% en meer aan. Dat valt tegen, maar hij houdt vol. Alleen MartinV weet zijn wiel te bereiken. Ook hier is de natuur overweldigend. Na de afdaling eindigen we precies bij het hotel.

De mannen vullen nu het vocht aan op het pleintje in Arreau. Vanavond eten we weer in hotel Angleterre. Het eten is wederom uitstekend.

De Tony Award gaat vandaag naar de man die gisteren en vandaag alles gereden heeft en de routekaartjes heeft gemaakt: Tinus.

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

10 september 2018 Argeles-Gazost naar Arreau

20180910_092505Vandaag gaan we verplaatsen en rijden eerst de Tourmalet, dan de Aspin en optioneel de Beyrede op. Plan is om half negen te vertrekken, maar uiteindelijk wordt het 8.45. Tinus heeft wat moeite met de stress van het vertrekmoment en vergeet dan alles. Met een grote druppel aan z’n neus komt hij als laatste beneden. De mannen zijn niet te beroerd om lachend op te merken dat we allemaal staan te wachten, waardoor de paniek nog meer toeneemt. Uiteindelijk helpen we hem allemaal: 1 stopt zijn bagage in de bus, een ander vult de bidons en ik beloof hem zijn kamer nog eens te controleren of hij niets vergeten is. Johan en ik doen enkele boodschappen en gaan dan ook op weg naar de Tourmalet. SONY DSCHet weer is een stuk beter dan gisteren en al snel rijden we in het zonnetje. Al snel zijn we in Luz-Saint-Sauveur en kan aan de 18 km lange klim begonnen worden. De koffiestop is gepland in Bareges 12 km van de top. Daan komt daar wederom als eerste aanstampen ver voor de rest.

20180910_123605Na de koffie wordt de reis vervolgd. Richard klimt weer met moeite op de fiets, maar gaat toch proberen de top te bereiken. Een voor een arriveren de mannen op ruim 2100 meter. Eerst gezamenlijk MartinV en Erick, gevolgd door Daan. Ook Richard komt boven en daarna verzamelen we ons bij de bus voor een moment van bezinning. Van tevoren hebben we bedacht om op het hoogste punt van onze tocht Ton te herdenken en op hem te proosten. De schrijver spreekt een woordje, waarna een moment stilte in acht genomen wordt, zodat iedereen kan terugdenken aan de mooie momenten met Ton. Vervolgens proosten we op Ton. Als hij op een wolkje heeft zitten kijken, zou hij op zijn kenmerkende manier hebben zitten lachen en gezegd hebben: mooi jongens!Ploeg op Tourmalet

De afdaling wordt ingezet en in Payolle gebruiken we de lunch. Slechts 4 man gaan ook de Col de Beyrede klimmen: MartinV, WillemS, MartinV en Piet. De rest gaat na de Col de Aspin rechtstreeks naar het hotel in Arreau. 20180910_151522De sleutels van de appartementen heb ik snel gevonden, maar de ingang niet. Een behulpzame Italiaan wijst me de weg. Het is een 4 persoons appartement en drie 6-persoons appartementen. Ieder appartement heeft een stapelbed, losse bedden en een bedbank. Het is dus even behelpen met zoveel mensen in een kleine ruimte.

BOB00640Als de mannen in hun kamers zijn, ga ik samen met Johan de mannen op de Col de Beyrede achterna. Het is een zeer grillige klim met hele steile stukken er in, maar de natuur vergoedt een hoop. MartinV laat hier weer even zien wie de beste klimmer is. Hij eindigt met 5 minuten voorsprong als eerste. WillemS is tweede en Piet en MartinT volgen weer 5 minuten daarna. Na wat foto’s wordt er afgedaald en komen we over zessen aan in het hotel.

BOB00644Vanavond eten we in hotel Angleterre. Dit blijkt een heel leuk hotel te zijn met een leuk restaurant en een goede keuken. Na de maaltijd is iedereen moe en gaat op tijd naar zijn mandje. Oh ja, vandaag heeft Piet de Tony Award gekregen. Piet rijdt al vanaf het begin goed, helpt anderen de berg op te komen en vandaag heeft hij ook de Col de Beyrede bedwongen. Dik verdient dus.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen