Dolomieten 2021, 10 september: fietsdag 5

De laatste dag is al weer aangebroken. We treffen het wel met het weer. Ook nu is het stralend blauw. Er staat een rit van 64 km op het programma met 2000 hoogtemeters. We beklimmen de passo Giau vanuit Cortina en de passo Falzarego vanaf de kant die we zondag hebben afgedaald.

We zijn niet met 19 renners: WillemV heeft te veel last van zijn zitvlak en gaat vandaag de plaats van Richard innemen. Richard heeft een elektrische mountainbike gehuurd en rijdt met ons mee. Ron, Henk en Koos kiezen er voor om voor de derde keer deze week de passo Falzarego vanuit Cortina te rijden. JohanH en HansT rijden mee op een elektrische racefiets.

De klimmetjes in de Dolomieten zijn niet makkelijk, vandaar dat er ook een rustdag in het programma zit. Het overslaan van die rustdag eist nu zijn tol.

Om half tien gaan we op weg naar de passo Giau. Daarvoor moeten we eerst over het drukke stuk van de klim van de Falzarego. Eenmaal op de klim wordt het een stuk rustiger. De passo Giau is een stevige klim. In tegenstelling tot de andere kant van de berg worden hier steile stukken afgewisseld met makkelijke stukken, waardoor de benen weer wat tot rust kunnen komen. Ook JohanH zie ik vandaag met een grote glimlach op zijn gehuurde fiets zitten. Ik gok zo dat er bij een volgende tour veel meer elektrische fietsen gebruikt gaan worden. Vier kilometer onder de top is de koffiepauze. Deze keer hebben we de stops in de klim. Dat onderbreekt wel het ritme, maar aan het einde van de week is het toch een welkome onderbreking. Ook Gerard en MartinVo bereiken zonder problemen de top. Vanmorgen stonden ze nog te twijfelen of ze met de ronde mee zouden gaan, maar zijn allebei blij dat ze deze keuze hebben gemaakt.

We maken een groepsfoto op de top en worden hartstochtelijk toegejuicht door de aanwezig toeristen. Daarna zetten we de steile afdaling in. Ik moet weer stevig in de remmen knijpen om de 26 haarspeldbochten goed door te komen. Als je even de fiets laat gaan, heb je meteen een immense snelheid.

Beneden slaan we rechtsaf richting de passo Falzarego. Daarvoor moeten we nog een klimmetje doen van 3.4 km. Vergeleken met de Giau is dit peanuts.

Na een korte afdaling beginnen we aan de laatste klim van onze tour, de passo Falzarego. Vanaf deze kant is het 15 km klimmen met percentages die schommelen rond de 7%. Als afsluiting is dat heerlijk. Zes kilometer onder de top staat de lunch voor ons klaar. Iedereen is ongeduldig en wil de klus afmaken. Ik sta nog met een mond vol en een half broodje in mijn hand als de meesten al weer op de fiets springen. Ik prop alles in mijn mond en kauwend en half stikkend vervolg ik mijn weg.

De natuur in dit gedeelte is overweldigend en het is een feest om hier te mogen fietsen. Uiteindelijk bereik ik de top en besef dat na zes jaar ik weer een volledige tour heb gefietst. Dat had ik vorig jaar om deze tijd niet durven dromen.

De laatste 16 kilometer is het afdalen geblazen en iedereen komt heelhuids bij het hotel, waar we meteen de fietsen gaan inpakken, zodat Johan en Richard morgenochtend op tijd kunnen vertrekken. Aangezien het nog voor drieën is, hebben we daar ruim de tijd voor.

Na de douche begeven we ons op het terras en vieren het eind van de week. We eten ’s avonds in een hamburgertent die ons ook rijkelijk voorziet van bier. Ook deze keer blijken MartinT en HansT de meeste dorst te hebben. Piet evalueert de week en dankt de organisatoren en de begeleiders. Zoals gebruikelijk gaan sommigen onder aanvoering van de twins nog lang door.

De volgende dag zijn Richard en Johan al vroeg vertrokken. Wij vliegen ’s middags terug en worden eind van de ochtend opgehaald door een bus die ons naar het vliegveld bij Venetië brengt. Deze keer kan iedereen zelfstandig zijn bed uitkomen en na een goed ontbijt en een bak koffie rijden we in ruim 2 uur naar Venetië. Daar hebben we weer het incheckritueel, maar dat verloopt nu voorspoedig.

Eind van de middag staan we weer op Schiphol en gaan we op weg naar huis.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Dolomieten 2021, 9 september: fietsdag 4

Het blijft mooi weer in de Italiaanse Dolomieten!

Vandaag weer een topdag. Het begon wat rommelig want Martin T. bleek een lekke band te hebben , waarschijnlijk gistermiddag door iets scherps gereden en de fiets bij terugkomst in de (riante) fietsenkamer gezet. Vanmorgen stond de band leeg. Uiteraard even snel de binnenband vervangen en de groep hoefde niet eens lang te wachten. Op dat moment was er wel even paniek bij RonvH. , hij had een splinter in zijn vinger en liet die door de hotelmanager behandelen want deze had een pincet (en een bril) Op Italiaanse wijze werd een poging gedaan om de (hout)splinter te verwijderen, maar zonder succes want Ron schreeuwde van de pijn. De hotelmanager schrok van zoveel kabaal en staakte de poging. Onduidelijk was ook hoe Ron aan die splinter kwam maar hij heeft de rest van de dag met een pijnlijke vinger gefietst.

We vertrokken om 8.50 , 5 minuten later dan het schema maar dat kwam dus door de lekke band en de operatie aan de vinger van Ron. Op het programma stond een rit van 111 km met 3 Cols : Passo Monte Groce, Passo San Antonio en de Tre Groci. De eerste 15 km. gingen licht bergop en op het moment dat het daarna weer licht naar beneden ging bleek dat we nog een Passo/col passeerden : Passo Cimabanche. Dus is het een dag geworden met 4 Cols.

Al na ongeveer 8 km. gaf Willem V. aan dat hij toch teveel last had van een blessure aan zijn bil en besloot de tocht te staken en terug te keren naar het hotel. Ook zijn broer Gerard bleek na 15 km. veel last te hebben van zijn rug en knie en ook hij keerde om en ging terug naar Cortina. Jan P., JohanvH. en MartinVo waren s morgens al niet gestart, zij wilden zich sparen voor morgen en hadden plannen om met de Gondel naar boven te gaan en een wandeling te maken.

Na 35 km. waren we aan de voet van de beklimming naar de Monte Groce en daar stonden Richard en Johan met de koffietafel. Het was natuurlijk weer prima verzorgd: Koffie , koek, cake, water en/of energy drink.

Toen iedereen weer van alles aangevuld had, stapte de groep weer op de fiets . De beklimming was niet te moeilijk, gemiddeld 4% met een uitschieter naar 10%. Na 12,5 km werd de top bereikt en na wat foto’s gingen de windbrekerjacks snel aan en werd de afdaling ingezet. 10 km. verderop begon de klim naar de passo San Antonio . Een venijnige klim van 4,5 km. en ik zag op mijn Garmin dat we een keer de 12% aantikten. Om 13.00 uur waren we op de top en daar stonden Johan en Richard weer! We werden ontvangen met muziek uit de grote Sony-box. In deze prachtige omgeving dacht Richard dat het wel paste om Vivaldi’s Vier Jaargetijden (zomer) over de heuvels te laten schallen. Er kwamen 2 Duitse fietsers langs en zij stopten om foto’s te maken van dit BlueTrain Circus. We hebben ze 2 broodjes gegeven en dat waardeerden zij erg. Zij bleken onderweg te zijn naar Aken dus hadden nog een aardige tour voor de boeg. Vivaldi werd vervangen door Deep Purple met de Live uitvoering van Lazy. Dit zal enigszins de rust hebben verstoord maar dat mocht de pret niet drukken , de volumeknop ging naar stand 7 en MartinT. leefde zich uit op zijn luchtgitaar………

Nadat de energievoorraad weer was aangevuld dacht de groep te vertrekken maar op dat moment klonk er een harde knal. Het bleek dat de binnenband van Frank ontplofte. Hij had speciale Latex binnenbanden gekocht omdat dat lichter fietst…. De dunne latex banden konden de (ver)hoogde druk niet aan en knalde spontaan. Gelukkig het voorwiel en dat was snel opgelost. De afdaling ging snel en veilig. Beneden moesten we nog 17 km. door het dal fietsen naar de voet van onze laatste uitdaging van vandaag : De Tre Croci. Maandag hadden we deze al omhoog gefietst vanaf de andere kant toen we onderweg waren naar de Tre Cime. De Grafiek van deze Col voorspelde al een lastige klus. De aanloop was redelijk rustig maar na 3 km ging het stijgingspercentage niet meer onder de 10% . Gelukkig stonden Johan en Richard 4 km. onder de top met een heerlijk fris glas Cola voor iedereen en de resterende 4 km. was voor iedereen goed te doen. Opvallend was het gemak waarmee Koos fietste. Superfit en getraind was hij aan deze week begonnen. Ook Hans T. kwam fris boven met nog genoeg stroom in de accu. Alle mannen waren tevreden over deze inspannende dag. De afdaling naar Cortina werd ingezet en op het terras van ons hotel werd geproost op weer een mooi avontuur!

Morgen de laatste dag van onze DolomietenTour!

HansD

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Dolomieten 2021, 8 september: fietsdag 3

Vandaag was er eigenlijk een rustdag ingepland, maar door het gebeuren met WillemS hebben we die rustdag gisteren al gehad. Een aantal mannen heeft toen een elektrische mountainbike gehuurd met een gids, een aantal heeft de Passo Falzarego nog een keer opgereden en HansT, MartinT, WillemV en ik zijn bij WillemS gebleven. Wij hebben wat door Cortina gelopen, koffie gedronken en later geluncht. Het weer was gisteren prachtig.

Gelukkig waren de mensen van de verzekering wat kordater en hebben keurig de repatriëring voor Willem geregeld. Vanmorgen is hij met een taxi naar Innsbruck gebracht en is ’s middags naar Nederland teruggevlogen. Bij het diner gisteravond stond Piet nog even stil bij de gebeurtenissen en roemde heel terecht WillemV dat hij alles voor WillemS geregeld heeft.

Dat betekent dat de koninginnenrit die voor gister gepland stond vandaag is gereden. HansT heeft voor deze dag een elektrische racefiets gehuurd, een heel verstandige beslissing. Ik heb Hans de hele dag alleen maar met een hele grote glimlach rond zien rijden.

Om kwart voor negen is het vertrek en dalen we eerst af naar de voet van de Passo Cibiana.

Er loopt een fietspad, maar het asfalt is slecht en soms ontbreekt het asfalt, waardoor we over steentjes rijden. Op een gegeven moment vervolgen we onze route op de grote weg. Het is gelukkig niet zo druk. De passo Cibiana is de eerste klim van 10 kilometer en gaat van 700 naar 1500 meter. We hebben deze berg al eerder gereden, maar ik herinner me niet dat er zulke gemene stukjes in zitten. Aangezien het programma voor vandaag zwaar is, besluit ik met de rode lantaarn te beginnen. Al snel rijd ik Gerard, Johan en Dirk achterop. Ik besluit daar achter te blijven. Johan heeft last van zijn rug en moet regelmatig stoppen. Boven wordt de koffie genuttigd met de bekende Classic Rock klanken van Richard.

WillemV zit niet meer lekker op zijn zadel en besluit samen met JohanH de afgelegde 35 km terug te fietsen.

Wij dalen af en na een gemeen tussendoortje met wat steile klimmetjes en afdalingen, komen we op de grote weg richting Dont waar de passo Staulanza begint. Deze klim is 12,6 km en ietsje vriendelijker dan de eerste berg. Ook hier start ik met de rode lantaarn. Deze maal rijd ik Koos en Gerard achterop. 6 km voor de top rijd ik door en kom MartinVo tegen. Ik vraag of hij last heeft van zijn rug, maar het antwoord is eigenlijk wel van zijn gezicht af te lezen. Hij moet regelmatig even rekken en strekken. Boven staat MartinT te wachten en als iedereen boven is, rijden we 3 km in de afdaling naar de lunch.

Deze keer heeft Richard Hollandse aria’s op staan die luidkeels worden meegezongen. Als iedereen weer volgetankt is doen we de rest van de afdaling en maken we ons op voor de grootste uitdaging van de dag: de passo Giau. Deze klim is 10 km gemiddeld 10% en brengt ons op een hoogte van ruim 2200 meter.

Het is weer dik een uur lijden en er zijn geen stroken waar even de spanning van je benen af is. MartinVo en Jan (heeft nog last van zijn ribben na een val vorige week) verkiezen ook de bus en tijdens de klim kiest Gerard ook voor de achterbak. Tijdens de klim geven Koos en ik de rode lantaarn over aan Ron die op de eerste twee bergen zijn kruit al verschoten heeft.

Het feit dat we continu tegen 10, 11% vechten, vergt veel van onze benen. Als ik meedeel dat het nog 2 km te gaan is, concludeert Koos dat we het gaan halen. Maar 2 km betekent wel dat we nog ruim een kwartier moeten lijden. Uiteindelijk zijn we allemaal boven en kan de afdaling beginnen. De accu van HansT is leeg, maar gelukkig heeft hij die ook niet meer nodig. Het is een mooie afdaling en 17 km later staan we weer voor ons hotel.

Door de grote hoogte hebben een aantal het toch koud gekregen en kiezen gelijk voor de warme douche. Uiteraard wordt de vochthuishouding ook niet vergeten.

’s Avonds eten we in een Pizzeria. Na het eten vallen bij de meesten de oogjes dicht.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Dolomieten 2021, 6 september: fietsdag 2

Opnieuw een dag met felblauwe hemel en zicht op de geweldige omgeving van Cortina. Ontbijtzaal was een stuk rustiger aangezien de bus met luidruchtige bejaarden inmiddels het hotel hadden verlaten….

Daarna in formatie opstellen voor hotel Victoria, in het shirt dat door het bedrijf van Dirk wordt gesponsord. MartinVo had Dirk op leuke en eigen wijze gesponsord met rode sokken en een hoedje met het zo van bekende DIRK logo. Het nemen van de foto bracht de nodige hilariteit in het zo rustige dorp. Nog steeds denken wij dat het geluid ook bij de foto te horen is ! Na een korte duidelijke briefing van Bob wordt onderweg gegaan voor een relatief korte rit (55 km), met de beklimmingen van de Tre Croci (8 km, hoogte 1805 m ) en de Tre Cime (7,5 km, hoogte 2349 m). We rijden gestaag omhoog, onderweg wordt contact gemaakt met een man uit Holland die op zijn 74e op de racefiets van huis en terug zijn vakantie heeft genoten. Nadien hebben we hem bij de lunch getrakteerd op de ons bekende Cup a Soup, waarbij ik hem vertelde dat wij Koos in onze gelederen hebben, wat dat betreft was hij nog maar een jonkie !

Ook een aantal vakantievierende Italiaanse MTB’ers raken met ons in gesprek, hoe verbindend kan de wielersport zijn. Aan de voet van de Tre Cime hebben we een vroege lunch, de bus keurig opgesteld langs de oevers van een fabelachtig mooi meer. Helaas vond de lokale Hermandad het nodig onze bus, gezien de afmetingen, te verwijzen naar een parkeerplaats elders. In allerijl worden de spullen ingepakt om een boete te ontlopen. Richard waakt over de resterende spulletjes en wordt door Johan even later weer opgepikt. Wij gaan onderweg naar de loodzware Tre Cime, eerst een kleine kilometer omhoog, dan stukje plat en langs de toegangspoort om vervolgens te beginnen met ruim 4 kilometer met klimpercentages variërend van 11 tot 19%.

Het is een helse klim. Koos vindt het verstandiger de klim na ongeveer een kilometer af te breken en in eigen tempo terug te fietsen naar het hotel. Hij wil zijn krachten behouden voor de volgende zware dagen. HansT en JohanH beginnen met volle overgave, maar zien zich genoodzaakt het comfort van de bus op te zoeken, een begrijpelijke keuze. Ieder fietst in eigen tempo omhoog, soms terugvallend naar zo’n 5 kilometer p/u en geloof me, dat is niet heel snel. De beloning wacht op de top, een adembenemend uitzicht op een groot gedeelte van de Dolomieten. Een ieder wordt uiteraard met gejuich en de nodige foto’s binnengehaald. Vooral WillemS laat zich daarin niet onbetuigd, dat bewijst zijn volume aan sfeerbeelden. Gelukkig weet ik Willem te strikken voor wat opnames van zichzelf, nog niet wetend hoe onfortuinlijk de dag voor hem zou gaan aflopen. De nodige cola’s verder gaan we weer ingepakt in onze windjacks en windbrekers de afdaling in. Voor onze begeleider Richard een ideaal moment om zijn meegebrachte MTB te testen en dezelfde afdaling met veel plezier te volbrengen. Na ongeveer 500 meter staat het ruim bestickerde bord van deze Col. Willem wil daar nog een plaatje schieten en blijft dus achteraan in de groep. Wij fietsen met behoorlijke vaart naar beneden om elders kort te wachten en onze jacks uit te kunnen doen. Daar blijft één man achter, Willem meldt zich niet bij de groep. Kort daarna is er een appbericht van Johan. Willem is na zijn fotomoment opgestapt en wordt geconfronteerd met een Poolse toerist die zijn auto wil inparkeren.

Die ziet daarbij Willem over het hoofd, gevolg is een lichte aanrijding maar zware valpartij, waarbij Willem vol op het asfalt terecht komt. Gelukkig was JohanJ met de bus dichtbij en kon er snel hulp worden verleend. Johan en Richard hebben Willem snel overgebracht naar het ziekenhuis in Cortina, waarbij een fractuur aan zijn elleboog wordt geconstateerd. Pijnlijk voor Willem, temeer omdat er ook geen ruimte is voor de noodzakelijke operatie. Hij is mee teruggegaan naar ons hotel, waar de groep hem aangedaan weer in de armen sluit, maar wel voorzichtig uiteraard….. De avond betekent voor WillemV, die de zaken fantastisch heeft opgepakt, en WillemS een verblijf in het hotel om de zaken met de verzekering en de repatriëring in gang te kunnen zetten. Zij krijgen het diner in ons hotel. De groep gaat naar een Bierstube waar de dag met diner en enkele versnaperingen wordt afgesloten. De stemming is duidelijk anders. We zijn namelijk niet eerder geconfronteerd met een dergelijke valpartij, waarna iemand de reisbestemming zal moeten verlaten. Relativerend valt de “schade” mee, maar wij horen als vriendengroep bij elkaar te kunnen blijven om zo’n mooie fietsweek in volledige samenstelling te beleven. Willem namens de gehele groep een snelle terugreis en bovenal beterschap en goed herstel gewenst. We gaan je enorm missen….! Anders dan in de Tour wachten wij wel en is de 3e fietsdag omgezet in een rustdag om Willem goed te kunnen laten vertrekken. Op naar ons volgende avontuur, weliswaar met 19 man maar ik ben nog steeds benieuwd naar de uitdagende Cols in deze fantastische omgeving. Ciao, Piet !!

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Dolomieten 2021, 5 september: fietsdag 1

Vanmorgen zat de ontbijtzaal vol met bejaarden (een beetje onze leeftijd), dus het was voor de obers flink aanpoten om iedereen van eten en drinken te voorzien.

Vertrektijd was gepland op 9.15, maar op het laatste moment moest toch weer van alles nog gepakt worden en er moest een foto gemaakt worden van de hele ploeg in de nieuwe outfit. Iedereen wordt gewaarschuwd dat we vandaag boven de 2000 meter hoogte gaan en dat de koffie 5 kilometer in de afdaling zit. Het is dus zaak om jacks en windbrekers mee te nemen tijdens de klim. Helaas doet niet iedereen dat, maar volgens mij leer je daar snel van.

Om iets over half tien vertrekken we en in Cortina worden we onmiddellijk door een collega van Piet tegengehouden omdat er een hardloopwedstrijd start. Na 10 minuten kunnen we weer verder. Het is erg druk, je kunt goed merken dat het zondag is. Het weer is op dat moment zonnig, maar het is nog wel fris (11 graden). Cortina ligt op 1200 meter hoogte.

Onmiddellijk start de klim van de Passo Falzarego. Het is een klim van 16 kilometer die naar een hoogte van 2100 meter gaat. Het grootste deel staat er tussen de 5 en 7 % stijging op de meter. Af en toe is het steiler en soms is er een vlak stukje, kortom een lekkere berg om er even in te komen. Meteen valt op dat nieuwkomer MartinVo goed getraind heeft en goed meegaat. Koos die eind deze maand 77 wordt, is wel de opvallendste renner. Of de jaren geen enkele invloed op hem gehad hebben fietst hij omhoog, wat een talent. Nieuwkomer Martijn laat zien dat hij met weinig gewicht en veel klimkracht voor iedereen onbereikbaar is.

Iedereen verteert de eerste berg goed en weet weer wat klimmen is. In de prachtige afdaling staan JohanJ en Richard klaar met de koffie en cake. Richard heeft een kleine muziekbox meegenomen. Als je die voluit zet, kun je daar met gemak een lawine mee veroorzaken. Afwisselend horen we Hollands gekweel en Classic Rock.

We vervolgen onze afdaling richting Arraba en slaan daar rechtsaf richting Passo Campolongo. Deze klim is kort maar een stuk venijniger dan de vorige klim. Koos blijft bij me fietsen en geeft me klimles. In de afdaling krijgt WillemV een lekke band, maar weet gelukkig zijn fiets rechtop tot stilstand te brengen.

Aan de voet van de laatste klim, de Passo Valporola nuttigen we de lunch. Gelukkig hebben Johan en Richard toch op zondag een open supermarkt weten te vinden. We hebben daar prachtig uitzicht op het indrukwekkende landschap. De tweede helft van de klim is zeer gemeen met continu 9-10-11%. Bovendien begint het te regenen. Ik stop niet om mijn regenjas aan te trekken omdat ik bang ben dat ik niet meer op de fiets kom met het gladde wegdek. Een aantal staan te schuilen onder een boom en bekijken de start van de F1 in Zandvoort. Ik rij zelf door tot de top en trek daar mijn jack en windbreker aan en ga snel door naar beneden om warm te blijven. Carbonvelgen en nattigheid gaan niet goed samen, dus het eerste deel kom ik niet boven de 25 km/u omdat remmen weinig resultaat geeft. Gelukkig is het in de tweede helft droog en kan ik wat beter doorrijden.

Johan en Richard worden nog geconfronteerd met een tegemoetkomende motorrijder die wegglijdt in de bocht. Hij blijft wel overeind, maar rijdt vervolgens recht op de bus af. Johan stuurt in een reflex naar binnen en de motorrijder rijdt buiten hun om net langs de vangrail, zodat een ongeluk uitblijft. Niet een van de fietsers, maar onze begeleiding haalt dan ook deze dag de grootste waarde voor de maximale hartslag.

Als we weer in Cortina zijn, begint het serieus te regenen. Een aantal gaat naar een kroeg om de laatste rondjes van de F1 te bekijken. Voor mij is een warme douche net even aantrekkelijker.

’s Avonds eten we in een Italiaans restaurant allerlei heerlijke kleine gerechten en het vochtniveau wordt weer aardig op peil gebracht.

Morgen staat een korte, heftige rit op het programma waar we het dak van de fietsweek gaan bereiken. Vertrek staat gepland om half elf.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Dolomieten 2021, 4 september: heenreis

Om 3 uur gaat de wekker en begint een lange dag. Om 4 uur moeten we ons verzamelen bij het weeshuis in Oostzaan. Frank zit al in Cortina en Wijb en HansT gaan met de trein naar Schiphol. De taxibusjes staan al klaar en iedereen is keurig op tijd.

Voor half 5 arriveren we op Schiphol en kan het feest van het inchecken beginnen. Dit gebeurt tegenwoordig geheel automatisch. Na wat stoeien met de automaten lukt het om de labels voor onze koffers uitgeprint te krijgen. Alleen bij Gerard en MartinVr weigert de automaat. Zij zijn daarom gedwongen om in een lange rij te gaan staan voor het handmatig inchecken waar slechts 1 dame achter de balie zit.

Wij zetten onze koffers in de automatische sluizen en wachten daarna geduldig 3 kwartier op beide heren. De koffer van Gerard werd geweigerd omdat deze 8 ons te zwaar is. Hij heeft waarschijnlijk iets te veel snoep bij de Lidl ingeslagen. De koffer van Martin bevat de AED en is gekenmerkt als medische bagage en kan alleen handmatige ingecheckt worden. De veiligheidscontrole verloopt gelukkig snel en hebben we nog voldoende tijd voor een bak koffie. De vliegreis gaat voorspoedig en van enige Coronacontrole is in Italië geen sprake.

Dan begint een lange reis met het het openbaar vervoer. Eerst laten we ons met een bus van het vliegveld naar het treinstation vervoeren. Daar moeten we ruim 3 uur wachten op de trein. We doden de tijd met koffie en broodjes. Vervolgens rijden we in 3 verschillende treinen die vlot op elkaar aansluiten. We arriveren op een piepklein stationnetje waar vlot onze bus verschijnt. We zijn in de veronderstelling dat die naar onze eindbestemming brengt, maar de chauffeur zegt dat hij niet verder gaat dan Calalzo. Daar moeten we opnieuw een bus pakken en die brengt ons wel naar Cortina. Om half 5 stappen we eindelijk het Parc Hotel Victoria binnen. Richard, JohanJ en Frank zitten aan het bier en onze kamers zijn al ingedeeld. Na installatie pakken we onze fietsen uit, bellen het thuisfront en gaan dan aan het bier buiten op het terras. Om half 8 eten we in het hotel het diner.

Om half 10 gaat bij de meesten het licht uit en zoeken hun mandje op. Morgen staat de eerste fietsdag voor de boeg. Plan is om 8 uur te ontbijten en kwart over negen te vertrekken.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Dolomieten 2021, 2 september: bus inladen

Vandaag gaan we de bus inladen met onze fietsen zodat Johan en Richard morgenochtend op pad kunnen richting Cortina d’Ampezzo.

Er gaan 20 fietsen mee die allemaal zorgvuldig door de eigenaar ingepakt worden om beschadigingen onderweg te voorkomen. Voor de meesten is dat een routineklusje, maar voor de nieuwelingen is het even puzzelen en kunnen dan ook de tips van de ervaren rotten gebruiken.

De bus is deze keer extra groot zodat Martin weinig problemen zal ondervinden om alles er in te krijgen. Wel moet het geheel natuurlijk stevig staan, zodat de inhoud niet gaat schuiven. Dat is echter aan Martin en Johan wel toevertrouwd.

Zaterdag vliegen we de bus achterna, waarna we na een avontuurlijke treinreis van Verona naar Cortina bij de mannen aansluiten in Parc Hotel Victoria. We eten die avond in het hotel.

Op zondag rijden we dan onze eerste rit.

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Elzas/Vogezen dag 5 door MdG/HL

“Evaluatie van de Garmin”

Dag 4 zit er op en het belooft morgen een mooie dag te worden. Dag 4 heeft er aardig ingehakt, door uiteenlopende redenen is niet iedereen even fit meer. Collectief wordt daarom aan Frank het verzoek gedaan om een aangepaste route te maken, niet te ver en niet te hoog. Frank gaat direct aan de slag, laptop op schoot en Strava in positie en niet veel later wordt het resultaat van zijn noeste arbeid omarmd. De afsluitende rit op dag 5 van ons fietsweekje  wordt een rondje van 69km en niet meer dan 800 hoogte meters. De route wordt vervolgens in enkele Garmins gepompt.

IMG-20200905-WA0009
Onze huishond

Na het ontbijt maakt iedereen zich klaar voor de finalerit van 4 september 2020. Alle krachtvoer ingenomen,  de fietsen geprepareerd en  tip top gesoigneerd staan 10 BlueTrainBikers klaar op het dorpsplein,  recht voor de kerk die ons, zoals elke ochtend en stipt om 07.00uur met zijn klokken onze nachtrust abrupt had ontnomen. We stappen op en zoals inmiddels gebruikelijk beginnen we aan ons ‘rondje om de kerk’ bij het vinden van de juiste route. Het blijft een ingewikkeld onderdeel waarbij de ervaring ons heeft geleerd dat het gebruik van een Fiets Navigatiesysteem (voor insiders: ‘Een Garmin’) een onmogelijke actie is. Omdat die dingen pas een bruikbare richting aangeven nadat de gebruiker in beweging is gekomen, rijdt iedereen in eerste instantie doelloos rondjes. Opvallend daarbij is overigens dat die apparaatjes allemaal een andere richting aangeven, waardoor de chaos en onrust alleen maar groter wordt. Uiteindelijk wordt de route gevonden en nog in het dorp beginnen we aan een beklimming van 800 meter waarin een stijgingspercentage van 9,3% en boven gekomen zijn we iets meer dan 2 kilometer onderweg, wat uiteraard de vraag oproept of we niet weer eens ‘van het padje zijn’ (van de route geraakt). IMG-20200904-WA0022Frank houdt vol dat ‘we goed zitten’ en vrolijk stoempt hij, in de volle afdaling en met snelheden van boven de 45km/u, door in de richting van Niedermorschwihr, een prachtig wijndorpje met monumentale vakwerkhuisjes dat ligt ingeklemd tussen de wijnvelden, waar overigens niemand oog voor heeft.

In het dorpje wordt stevig geremd en raken de ‘Garmin’s weer eens het spoor bijster. Kennelijk wijzen ze weer allemaal een andere richting aan, of de individuele gebruiker interpreteert de gegevens niet op de juiste wijze, maar het resultaat is wederom chaos en discussie. Na het nodige geharrewar wordt de juiste route weer gevonden en kan de blauwe trein in gevecht met de volgende bult met een percentage in zich van zo’n 11%. IMG-20200904-WA0025Hierna passeren we afdalend verschillende karakteristieke dorpjes om uiteindelijk in Sélestat te arriveren. In het centrum zoeken we een terrasje voor een koppie en een koek, waarna we de route weer proberen op te pakken.

Ook nu struikelen we weer over de kunsten van de Garmin. Na het nodige gedraai en gekeer vinden we de route weer terug, die overigens exact de uitgepijlde fietsweg naar Colmar volgt. Ondanks de mooie wegmarkeringen houden we ons aan de puzzeltocht van de Garmin die ons over boeren paden en gravelwegen leidt. Door de onduidelijkheid valt zo’n 22km voor Türckheim de groep uiteen. Een groepje van 4 volgt de groene fietsbordjes terwijl de rest kiest voor de Garmin, om uiteindelijk na wederom een mooie fietsdag allemaal weer veilig in Türckheim te arriveren.

Moraal van het verhaal; Ter voorkoming van chaos, onrust en onduidelijkheid, vertrouw nooit volledig op een Garmin op je fiets. Het apparaatje is een mooi hebbedingetje voor op je stuur dat heel goed is in het bijhouden van je fietsprestaties, maar om een route te volgen kan je beter vooraf duidelijke routekaartjes maken met een goede routebeschrijving. Uiteraard kan de Garmin daarbij nog ondersteuning leveren.

Cijfers en route van deze dag

 

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Elzas/Vogezen dag 4 door MT

Na toch nog wel een lange autorit op woensdagavond aangesloten bij de mannen van de BTBC in het schilderachtige Turckheim. De heren zaten net aan het toetje in het vaste restaurant Stammtisch. Vanwege de eerste droge dag, de diverse alcoholische versnaperingen, alsmede de lieftallige bediening zat de sfeer er al goed in. Alhoewel ik door diverse leden van een niet nader te noemen atletiekvereniging uit een naburige gemeente was gewaarschuwd voor Martin de G., bleek ook hij alleszins mee te vallen. IMG-20200903-WA0027

Nog enkele biertjes meegedronken alvorens mijn zolderkamertje op te zoeken. (De volledig gerenoveerde mastersuite op de begane grond bleek reeds geconfisqueerd te zijn.)

Prima geslapen en een goed ontbijt verder maakten wij ons klaar voor een zware bergetappe naar de hoogste berg in de Vogezen le Grand Ballon (1325m).

Martin blijkt een complete werkplaats in zijn bus te hebben en kon zodoende nog enkele herstelwerkzaamheden uitvoeren, o.a. aan een aanlopend wiel van Frank zijn fiets. Ook op deze dag bleek het vinden van de juiste route ondanks een stuk of 8 navigatiesystemen aanvankelijk nog knap lastig. Desalniettemin hulde aan Frank S. voor zijn inspanningen voor het voorbereiden van de koers!

Als opwarmertje werd de Col du Firstplan (722m) aangevallen. Een mooi “lopertje” door een rustig en bosrijk gebied heen, waar iedereen goed boven kwam. Zoals alle dagen werd de koffie over geslagen en ging het direct door naar de voet van het hoogtepunt van de dag. In eerste instantie werd gezamenlijk gestart, maar al snel reed ieder zijn eigen race. Bij uitzondering op deze berg wel “sommet” bordjes. Na ruim 24 kilometer klimmen en het laatste bordje bleek je echter pas bij skistation Le Markstein te zitten en mocht je nog 7 kilometer door naar de top van le Grand Ballon. Dat had niet iedereen begrepen, waardoor drie BTBC‘ers op de top stonden en de rest in het restaurant bij Le Markstein. De drie daalden af naar de groep om na de lunch gezamenlijk alsnog of nogmaals omhoog te rijden. IMG-20200903-WA0026Le Grand Ballon doet niet onder voor een Alpen col en de voldoening de berg gezamenlijk bedwongen te hebben was dan ook groot. Het prachtige weidse vergezicht geeft trouwens uitzicht op diezelfde Alpen.

Vanwege lichamelijk ongemak van de onderste regionen besloten Martin en Gerard een “snelle” route naar het hotel te nemen. Deze snelle route bleek echter niet zo snel want uiteindelijk belandden zij in Thann op 45 autominuten van het hotel. Wijbrand en Martijn (die ook wel eens in een snelle wagen wilde rijden) besloten de heren op te gaan halen. IMG-20200903-WA0025Vanwege een geringe overschrijding van de maximum snelheid bleef het roze papiertje en een bundeltje flappen in Frankrijk achter.

Het aanvankelijk in beslag genomen monster mochten wij uiteindelijk gelukkig wel meenemen.

Om 23:30 terug in het hotel werden nog enkele biertjes genuttigd alvorens moe en voldaan “erop” te gaan, zoals Martin dat zegt.

Ondanks de minder plezierige afloop een mooie dag met ruim 2400 hoogtemeters!     

Cijfers en route van deze dag

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Elzas/Vogezen dag 3 door MV

(Puzzel)tocht langs de Rijn

Met een ontspannen sfeer aan de ontbijttafel, heerlijk weer na twee zeer natte dagen en een moraal waar je u tegen zegt, beloofde het een fantastische derde fietsdag in de Vogezen te worden. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er een zware bergrit werd geschrapt voor een vlakke rit langs de oevers van de Rijn.

Nadat de mooie kerkklok van Turckheim 10 slagen had laten horen werd er vol goede moed gestart. Echter de eerste stop was reeds na 225 meter omdat er één van de Garmins een andere route aangaf dan de andere 4. Na een kort beraad werd er dan toch begonnen met de rit tot aan de eerste rotonde net buiten Turckheim.

Daar gaf de tweede Garmin de geest. Gelukkig hadden we er daarna nog 3 tot onze beschikking. Probleemloos werd het Kanaal van Colmar gevonden, fantastisch fietspad. En dat was de Rijn nog niet eens. Want we waren geil gemaakt voor de mooie fietspaden langs de Rijn. Nou dat hebben we geweten.

Mathieu van der Poel zou zich hier als een vis in het water hebben gevoeld. De onduidelijkheid begon bij een bord met de vermelding “Route Barriere”. Niemand wist wat dit betekende, zelfs Maarten niet. Keien zo groot als de trofee van Parijs-Roubaix. Maar de blauwe mannen lieten zich niet kennen. Er werd gang gemaakt naar de Rijnbrug die ons leidde naar een fantastisch fietspad. Gerard vond dit het mooiste fietspad dat hij ooit had bereden. Echter was dit pad maar 800 meter, waarna we verder moesten over een kiezelpad, met dank aan Garmin nummer 3. Ook dit pad werd getrotseerd en werd er koers gezet naar Fessenheim waar we voor derde achtereenvolgende dag de regionale specialiteit, de Flammkuchen hebben gegeten. Tijdens de lunch is de Garmin problematiek kort besproken, maar we moesten ons geen zorgen maken. We zouden in één rechte streep richting Turckheim fietsen. Bij Garmin ziet een rechte streep er net even anders uit. De lijn is paars en niet altijd vindbaar. Hier schijnt de kleine display dan weer de oorzaak van te zijn . Einde Garmin 4. De focus kwam te liggen op de eerste de beste kerk in de verte, want die is toch altijd van Turckheim. Maar de laatste Garmin zag dit toch weer anders. Tijdens de laatste bespreking op een rotonde werd er unaniem gestemd en besloten om gebruik te maken van Google maps (gratis).  Niet lang daarna waren we terug in het hotel. Na een fantastische dag met een zonnetje die we nog niet eerder hadden gezien waren we ruim voor het donker thuis. Garmin wordt hartelijk bedankt voor deze dag want zonder hen hadden we deze route waarschijnlijk nooit gevonden. 

PS De Garmin accu schijnt zeer goed te zijn.

Cijfers en route van deze dag

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen